Revalidant Anouk vertelt

Ik leer iedere therapiedag weer iets nieuws

 

Mijn dag begint meestal rond 7.45 uur. Ik sta op, kleed me aan en ontbijt thuis. Daarna brengt een taxi mij naar het Daan Theeuwes Centrum.

 

Als ik aankom, wacht ik vaak in de Pitstop totdat mijn eerste therapie begint. Op een gemiddelde dag volg ik ongeveer zeven therapieën. Dat maakt de dagen intensief, maar ook heel leerzaam. Ook nu ik minder vaak aanwezig ben, merk ik dat ik nog steeds stappen maak in mijn herstel.

 

Tijdens mijn revalidatie volg ik verschillende therapieën. Bij fysiotherapie heb ik geleerd om aan mijn lichamelijke herstel te werken. De GZ-psycholoog helpt mij om beter om te gaan met stress en de mentale uitdagingen die onderdeel zijn van mijn revalidatie.

 

Tijdens logopedie oefen ik met taal en spraak. Ik vind het soms lastig om op woorden te komen, lange zinnen te maken en heb ik moeite met grote hoeveelheden informatie. Ergotherapie helpt mij bij dagelijkse activiteiten en het vinden van een goede balans in mijn belastbaarheid. Bovendien werk ik tijdens neuropsychologie aan mijn cognitie en informatieverwerking en heb ik daarnaast (samen met ergotherapie) op de rijsimulator gereden. Ik heb zelfs een rijles mogen volgen. Tijdens een rijtest van het CBR is mijn rijvaardigheid beoordeeld en heb ik groen licht gekregen om weer te mogen rijden. Weer een mooie mijlpaal. Verder werk ik samen met de logopedist, ergotherapeut en neuropsycholoog aan verschillende werkopdrachten. Ook onderzoek ik welke nieuwe baan goed bij mij past.

 

 

De therapie die mij het meest helpt, is logopedie. Tijdens deze sessies werk ik aan haperingen in mijn spraak en aan het beter kunnen vinden van woorden. Tegelijkertijd is dit ook de therapie waar ik het meest tegenop zie. Juist omdat ik daar dagelijks word geconfronteerd met de dingen die nog lastig zijn. Toch merk ik dat deze therapie mij veel vooruitgang heeft gebracht.

 

 

Een therapiesessie duurt 45 minuten. Het is soms confronterend om te merken wat nog moeilijk gaat, maar juist daardoor zie ik ook hoeveel vooruitgang ik boek.

 

Tussen de therapieën door probeer ik regelmatig even te wandelen, vooral tijdens de grote pauze. Dat helpt mij om mijn hoofd leeg te maken en nieuwe energie op te doen. Ik heb af en toe contact met andere revalidanten. Dat is fijn, omdat zij begrijpen wat je meemaakt.

 

Na afloop van een therapiedag ga ik met de taxi naar huis. Sinds ik weer mag rijden, ga ik ook steeds vaker met de auto naar het Daan Theeuwes Centrum en weer terug naar huis. Daar neem ik bewust de tijd om te ontspannen en alle indrukken van de dag te verwerken. Als ik thuiskom, kijk ik vaak televisie, maar ik zorg er ook voor dat ik voldoende rust neem om weer op te laden voor de volgende dag. 

 

Revalideren is intensief. Het kost veel energie, maar ik leer er ook ontzettend veel van. Tijdens mijn herstel krijg ik veel steun van de therapeuten. Ook mijn moeder, zusje, vriendinnen en mijn vriend geven mij de motivatie om door te zetten. 

 

 

Mijn revalidatietraject verliep niet helemaal zoals verwacht. In eerste instantie ging ik vrij snel poliklinisch revalideren. Toen ik in december en januari ziek werd, merkte ik dat mijn dagstructuur wegviel. Mijn dagen werden minder gevuld en ik deed steeds minder. Daarom ben ik in februari opnieuw een maand klinisch gaan revalideren. Met behulp van een app heb ik weer meer ritme en structuur in mijn dagen gekregen. Dat heeft mij enorm geholpen.

 

 

 

Aan mensen die net beginnen met revalideren wil ik graag meegeven: denk in weken en maanden, niet in dagen. Vooruitgang verloopt zelden recht omhoog. Er zijn goede dagen en minder goede dagen. Een mindere dag betekent niet automatisch dat je achteruitgaat.

 

Vergelijk jezelf niet met anderen, want ieder herstelproces is anders. Kleine stappen tellen en juist die kleine mijlpalen zijn het waard om gevierd te worden.