"Geef niet op. Herstel gaat niet van 0 naar 100. Soms zit het tegen en duurt het langer dan je hoopt, maar uiteindelijk kom je verder. Iedereen op zijn eigen tempo."
Voor haar revalidatie kreeg Anouk vanuit de ergotherapie en logopedie de opdracht om een ervaringsverhaal te schrijven voor de website. Hiervoor interviewde zij oud-revalidant Sanne. Met deze opdracht werd gekeken wat zij op het gebied van communicatie en het verwerken van informatie alweer zelfstandig kan en waar nog aandachtspunten liggen.
Anouk hoopt dat Sanne's verhaal anderen herkenning en motivatie biedt. Elke kleine stap is een overwinning!
Op 27 oktober 2024 kwam het leven van oud-revalidant Sanne (19) plotseling stil te staan. Na een val van de trap begon voor haar een lange weg van herstel. Waarschijnlijk was ze flauwgevallen, al is nooit duidelijk geworden hoe de val precies is ontstaan. Door het ongeluk liep ze ernstig hersenletsel op en lag ze vier weken in coma. Op 2 december startte ze met haar revalidatie bij het Daan Theeuwes Centrum. "Ik kon eigenlijk vrijwel niks meer," vertelt Sanne. "Ik kon niet draaien in bed, niet eten of drinken, niet hoesten, niet praten en me nauwelijks focussen."
Stap voor stap vooruit
De eerste periode stond volledig in het teken van de kleinste stappen. Veel therapieën vonden nog plaats in bed. Fysiotherapeuten hielpen haar met opstaan, zitten en uiteindelijk weer lopen. Door haar lange verblijf op de intensive care was ze veel spierkracht kwijtgeraakt. Daarnaast kreeg Sanne intensieve logopedie. Niet alleen om weer veilig te leren eten en drinken, maar ook om haar stem terug te krijgen. "Ik had alleen een fluisterstem. Logopedie heeft me geholpen om weer te kunnen praten, ademen, kauwen en slikken." Ook arm-handtherapie speelde een belangrijke rol. Door het hersenletsel werkte haar linkerarm vrijwel niet meer. Zelfs haar eigen haren borstelen met haar linkerarm lukte niet.
"Tijdens arm-handtherapie heb ik heel veel gehuild. Mijn hand deed helemaal niets en ik had het eigenlijk opgegeven. Maar door te blijven oefenen kwam de functie langzaam terug."
Zelfstandigheid terugwinnen
Tijdens haar revalidatie werkte Sanne niet alleen aan haar lichamelijk herstel, maar ook aan haar zelfstandigheid. Ergotherapie hielp haar bij dagelijkse handelingen zoals douchen, aankleden en veters strikken. "Toen ik eindelijk weer met twee handen mijn veters kon strikken, kreeg ik zelfs een diploma." Ook neuropsychologie en de GZ-psycholoog maakten deel uit van haar behandelprogramma. Ze oefende haar geheugen, leerde omgaan met haar emoties en ontdekte hoe belangrijk het is om gevoelens uit te spreken.
Kleine successen werden grote mijlpalen
Elke stap vooruit gaf nieuwe motivatie. Van verdikte dranken naar normaal drinken. Van sondevoeding naar zelf eten. Van rolstoel naar een vierpoot, vervolgens een wandelstok en uiteindelijk zelfstandig lopen. "Juist de momenten waarop je een grote stap zet, geven je motivatie." Een bijzonder moment tijdens de logopedie was toen Sanne voor het eerst weer iets kon eten waar ze écht naar verlangde. Dat ging stap voor stap. In het begin mocht ze bijvoorbeeld maar een klein stukje oliebol eten, niet groter dan haar pinknagel. Toen haar spieren weer sterk genoeg waren om goed te kunnen kauwen, slikken en eten op te hoesten, maakte de moeder van haar beste vriendin speciaal voor haar Surinaamse nasi. Later ging ze samen met haar logopediste naar de McDonald's. Daar bestelde ze zelf een McKroket aan de balie. Dat was een bijzondere mijlpaal: ze oefende niet alleen met eten, maar ook met praten en weer zelfstandig iets bestellen.
Sanne zegt: "Mijn ouders hebben mij het leven gegeven, maar logopedie heeft mijn leven teruggegeven. Dat ik weer kon praten, was voor mij het belangrijkste."
Van doel naar doel
Revalideren betekende ook omgaan met teleurstellingen. Soms huilde Sanne van frustratie, zeker wanneer haar linkerhand niet deed wat ze wilde. Toch bleef ze doelen stellen. "Ik leefde echt van doel naar doel. Eerst van liggen naar zitten. Daarna zelfstandig staan. Vervolgens 50 meter lopen. Die doelen gaven me iets om naartoe te werken." Daarnaast vond ze veel steun bij haar familie, vrienden, mede-revalidanten en therapeuten. Al tijdens haar revalidatie merkte Sanne dat er iets veranderde in haar manier van omgaan met anderen. Ze ging de mensen om haar heen meer waarderen en vond het steeds makkelijker om haar gevoelens en gedachten te delen.
Vooral bij Julia, een mede-revalidant, kon Sanne altijd terecht. "Wij waren twee helften die samenkwamen," vertelt Sanne. "Ik kon met haar overleggen wanneer ik ergens mee zat." Het contact met Julia hielp haar om moeilijke momenten te delen en laat zien dat ze niet alleen was in haar herstel. Sanne was hierin altijd heel open over haar gevoelens en zocht bewust iemand op bij wie ze zich veilig voelde om haar verhaal te delen.
Ook na haar revalidatie heeft ze nog regelmatig contact met Julia en andere oud-revalidanten. Hoewel ze elkaar niet in het echt zien omdat ze verspreid door het land wonen, houden ze wel contact. Soms ontmoeten ze elkaar weer tijdens bijeenkomsten, zoals het DTC Café.
Nieuwe stappen vooruit
Dansen op hoog niveau zit er voor Sanne helaas niet meer in, maar dat betekent niet dat ze stil is blijven staan. Ze heeft nieuwe dromen en na de zomer begint ze aan de mbo-opleiding Welzijn & Vitaliteit, met als doel om later door te stromen om psycholoog te worden. Daarnaast heeft ze haar oude hobby weer opgepakt: nagelstyling. Daaraan merkt ze hoeveel ze heeft teruggewonnen en hoe ver ze is gekomen.
Advies voor andere revalidanten
Voor mensen die aan het begin van hun revalidatie staan, heeft Sanne één duidelijke boodschap: "Geef niet op. Herstel gaat niet van 0 naar 100. Soms zit het tegen en duurt het langer dan je hoopt, maar uiteindelijk kom je verder. Iedereen op zijn eigen tempo." Sanne heeft tijdens haar revalidatie geleerd dat er vaak meer mogelijk is dan je in eerste instantie denkt. Met doorzetten, goede begeleiding en de steun van de mensen om haar heen heeft ze stap voor stap haar doelen bereikt.