Wat volgde was zes weken Intensive Care, nog acht operaties en lange weken van diepe coma. Drie maanden later sprak Daan weer zijn eerste woordje en kwam hij verder tot bewustzijn bij De Leijpark in Tilburg.

Hoe groot dat geluk was, bleek pas later toen duidelijk werd dat als Daan net niet bewust genoeg was, hij ‘niet-revalideerbaar’ zou zijn verklaard met als gevolg dat hij direct (en waarschijnlijk levenslang) naar een verpleeghuis zou zijn doorverwezen.

Daan kreeg hierna bijna acht maanden klinische revalidatie bij één van de gerenommeerde revalidatiecentra in Nederland. Aan het eind van die revalidatie kon Daan nog steeds niet zelfstandig lopen, kon hij zijn rechterarm en -hand helemaal niet gebruiken en had hij zware afasie en geheugenproblemen. Ook dat was een moment dat standaard chronische zorg, zoals een woongroep of verpleeghuis, het volgende station was.

De ouders van Daan, Adriaan en Dominique, hadden ondertussen al een aantal topexperts als klankgroep bij Daan betrokken. Waaronder dr. Henk Eilander, prof. Erik Scherder en dr. Marsh Königs. Unaniem waren zij van mening dat er nog veel bereikt kon worden met Daan, maar dan wel met zeer intensieve revalidatie in een erg verrijkte omgeving. Alleen: die intensieve revalidatie was in Nederland niet beschikbaar.

Na een oriëntatie bij vier revalidatiecentra in de Verenigde Staten, viel de keuze op het Shepherd Center in Atlanta. Een particulier initiatief dat in 40 jaar is uitgegroeid tot een van de meest toonaangevende revalidatiecentra in de wereld.

Ruim een jaar na zijn ongeluk, begon Daan zijn revalidatie bij het Shepherd. Hier volgde hij negen maanden zeer intensieve revalidatie. Met vijf volle uren therapie per dag met erg veel nadruk ook op hard werken, motivatie en actieve familiebetrokkenheid.

Negen maanden later landde Daan weer in Nederland. Hij liep. Hij kon zijn rechterarm en -hand weer (in eerste instantie ondersteunend) gebruiken, was weer tweetalig en… hij kon – weliswaar met wat hulp – zelfstandig gaan wonen.

Nu traint Daan nog steeds, maar minder intensief. En Daan maakt nog steeds relevante stappen vooruit. In lopen, in gebruik van zijn hand, in kracht, in regie over zijn eigen leven en m.b.t. zijn geheugen. De volgende stap is dat Daan weer gaat studeren.

De ervaringen van en met Daan staan aan de basis van het oprichten van het Daan Theeuwes Centrum. Want de kansen die Daan heeft gehad, moet iedereen met ernstig hersenletsel kunnen krijgen. Sommigen evenaren het herstel van Daan, sommigen zullen het misschien wel overtreffen. Helaas zijn er ook jongeren die niet zo ver zullen komen. Maar altijd zullen ze stappen maken die echt een verschil maken.